Το όνομα μου είναι Γεωργία, είμαι φοιτήτρια στη νομική σχολή αθηνών, αυτή τη στιγμή είναι Σάββατο βράδυ και παρ’ ότι είμαι 19 χρονών είμαι σπίτι μου και θέλω να σας μιλήσω, για την δική μου ιστορία.
Το δικό μου λάθος ήταν ότι αγάπησα, αλλά αγάπησα σε μια κοινωνία που έχει ξεχάσει να αγαπάει, σε μια κοινωνία μου δεν έχει χρόνο να αγαπήσει, σε μια κοινωνία που το να αγαπάς απλά δεν είναι στη μόδα.
Ο άνθρωπος που αγάπησα ήταν και φίλος μου δεν μπόρεσε όμως να ανταποκριθεί σε όσα αισθάνθηκα. Όταν εγω νοιαζόμουν με όλη τη δύναμη της ψυχής μου για το αν είναι καλά, όταν εγώ καταλάβαινα τι ήθελε πριν καν το ζητήσει, όταν όλο μου το κορμί διψούσε να ανταμώσει το δικό του, εκείνος απλά φοβήθηκε. Σε καμία περίπτωση δεν τον κατηγορώ, απλά αρνούμαι να δεχτώ ότι ένας άνθρωπος της ηλικίας μου, ξεστομίζει ότι φοβάται.Το μόνο που θα ήθελα από σας είναι να αφιερώσετε ένα τραγούδι σε όσους αγάπησαν με όλη τη δύναμη τους και τελικά προδώθηκαν.
Σας ευχαριστώ παρα πολύ και αφιερώστε το τραγούδι σε όσους φοβούνται ακόμα…

Λαζόπουλος:
Γιατι αυτή είναι η εποχή κυριέ μου, η εποχή του μόλις χώρησα και η εποχή του φοβάμαι να ξαναγαπήσω. Φοβάμαι να πληγωθώ. Έχουμε μάθει ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να πληγωθούμε για τίποτα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο απ’ το να πληγώνεσαι για κάτι που αγαπάς