สิ่งทีมีมากมายจนเหมือนไม่มีวันหมด
นั่นคือ " ความรัก "
แต่สิ่งที่มีจำกัดจนเหมือนเห็นแก่ตัว
นั่นคือ " ความอดทน "
ยิ่งรักมากก็ต้องยิ่งอดทนต่อปัญหาต่างๆ
รอบข้างไว้เพื่อให้รักนั้น......ยั่งยืน
แต่ในทางตรงกันข้าม เมื่อไม่มีรัก เมื่อ
นั้นความอดทนก็ไม่มี
สิ่งใดเคยเคยทนกันได้ก็แปรเปลี่ยนไป
สิ่งใดที่เคยเห็นดีเห็นชอบกลับกลายเป็น
ขวางหูขวางตาทั้งๆที่อีกฝ่ายหนึ่งกระทำ
อย่างเสมอต้นเสมอปลาย
ท้ายที่สุด...........เราเป็นฝ่ายทอดทิ้ง
รักนั้นให้ต้องจบลง
แต่ยังมีความจริงอีกสิ่งหนึ่ง ที่คนเรามักจะมองข้ามกันไป
บางครั้งความรักของเราอาจจบลง
ทั้งๆที่ความรู้สึกรักยังมีอยู่
เพียงแต่การถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนกระทั่งความอดทน... บอกให้เราต้องไป
ไปทั้งๆ ที่ยังรัก
เพราะหากรักแล้วต้องเจ็บต้องช้ำ
ทางเลือกที่ดี ที่สุด ก็น่าจะหมายถึง
“การจากไปในวันนี้ "

จำเริญ - 01 1ฉันมีแต่เธอ.mp3 -

ก็รู้ เป็นไปไม่ได้ ยังฝืนในความรู้สึก
ในส่วนลึกฉันรู้ เธอมีใครอยู่
ก็รู้ ในความเป็นจริง แต่ก็ยังจะแอบเฝ้าดู
ทั้งๆ ที่รู้ เป็นได้แค่เพียงเท่านั้น

แค่ชู้ทางใจที่ทำได้ เมื่อหัวใจเธอไม่ให้
จะเก็บไว้ ให้คนที่เธอรักกันมานาน
ก็รู้เป็นเพียงแค่ทางผ่าน ไม่มีวันจะเดินร่วมทาง
เพราะเธอกันฉันเป็นเหมือนดังเส้นขนาน

แอบฝันเล็กๆ ในใจ ไม่ได้มีความหมาย
ให้เราผูกพันและรักกันไปอย่างนั้น

ผิดที่เราเจอกันช้า...ไป ไม่มีทางจะมารักกัน
เป็นได้แค่ความลับที่ฉันและเธอซ่อนไว้ในใจ

ผิดที่เราไม่ยอมห้ามใจ ไม่จำเป็นต้องไปโทษใคร
เมื่อผลสุดท้าย คนที่ต้องเจ็บคือฉันคนเดียว

แค่ชู้ทางใจที่ทำได้ เมื่อหัวใจเธอไม่ให้
จะเก็บไว้ให้คนที่เธอรักกันมานาน

ก็รู้เป็นเพียงแค่ทางผ่าน ไม่มีวันจะเดินร่วมทาง
เพราะเธอกันฉันเป็นเหมือนดังเส้นขนาน

แอบฝันเล็กๆ ในใจ ไม่ได้มีความหมาย
ให้เราผูกพันและรักกันไปอย่างนั้น

ผิดที่เราเจอกันช้า...ไป ไม่มีทางจะมารักกัน
เป็นได้แค่ความลับที่ฉันและเธอซ่อนไว้ในใจ

ผิดที่เราไม่ยอมห้ามใจ ไม่จำเป็นต้องไปโทษใคร
เมื่อผลสุดท้าย คนที่ต้องเจ็บ คือฉันคนเดียว

เป็นแค่ความลับที่ฉันและเธอซ่อนไว้ในใจ
ไม่มีใครจะรู้ ได้แต่เก็บเอาไว้ในหัวใจ
เมื่อผลสุดท้าย คนที่ต้องเจ็บ คือฉันคนเดียว