ขึ้นชื่อว่า .. เป็นได้แค่คนคั่นเวลา
ค่าความหมายมันก็เป็นได้แค่นั้นจริงๆ
คิดหวังว่าสักวันเราจะได้เป็นคนสำคัญ
สุดท้าย...ก็กำได้แค่ความหวังลมๆแล้งๆไว้ในมือ
ไม่สามารถจับต้อง ..
ไม่สามารถกอดเขาได้อย่างอุ่นหัวใจ
ไม่สามารถมีตัวตนในโลกของเขา
แม้ว่าจะอยากมีโอกาสนั้นมากมายแค่ไหนก็ตาม
มัน ♥ เ จ็ บ ♥ ไม่น้อยเลย
ที่ตลอดมาสิ่งที่ได้รับจากเขาคือ ♥ ค ว า ม เ ห ง า ♥
ที่มากกว่า ♥ ค ว า ม รั ก ♥ ของคนที่พึงมีให้กัน
มันแค่วูบเดียวที่เราจับต้องเขาได้
แต่ไม่นานเขาก็ต้องจากไป
ไปตามทางที่เราไม่มีวันได้รับรู้
ที่รับรู้ได้ก็มีแค่ .. เมื่ออารมณ์เหงาเวียนกลับมาอีกครั้ง
เขาก็จะกลับมาหาเราเพื่อให้เติมความเหงานั้นให้เต็ม
ไม่รู้จะใช้คำว่าอะไรซ้ำเติมหัวใจตัวเอง มากไปกว่าคำว่า
"น่ า ส ม เ พ ช" - "น่ า เ ว ท น า"
แต่ก็ยิ่งทำให้ใจเจ็บหนักขึ้นกว่าเดิม
สิ่งที่พยายามจะทำให้ได้ในตอนนี้ก็คือ
ให้กำลังใจตัวเอง ประคองหัวใจให้อยู่ต่อและเข้มแข็งให้ได้
ยามที่ไม่มีเขามาหา มาอยู่ใกล้ๆ
มาให้กอดด้วยความอบอุ่นที่จอมปลอม
ถ้าเขามีหัวใจบ้างสักนิด
อยากบอกให้เขารู้เหลือเกินว่า...
ยิ่งเขาทำร้ายกันต่อไปให้นานกว่านี้
ก็ยิ่งมีแต่จะบั่นทอนหัวใจกัน
สู้ทำร้ายกันทีเดียวด้วยการตัดขาดกันไปเลย
มันอาจจะทำให้คนหวั่นไหวคนนี้กลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง
เลิกมาหา เลิกนำพาอารมณ์เหงามาหยิบยื่นให้กัน
เลิกเห็นว่าคนคั่นเวลาคนนี้จะเติมเต็มให้เธอได้
มันมีแต่หลอกลวงกันและกันชัดๆ
เราไม่สามารถหลอกหัวใจตัวเองได้
ในขณะเดียวกัน
เราก็ไม่สามารถหลอกใครๆได้นานมากพอ....
Add as a Friend
Send Message
Leave Comment
Add to Favorites
Report Abuse
ไม่มีเรียนหรอว่ะเมิง
กินข้าวยังว่ะ
อย่าลืมกินข้าวน่ะ
คิดถึงเสมอ