มีกระเป๋าสองใบ ที่ใส่ข้าวของหัวใจ

พาใจที่เหนื่อยล้าไปให้ไกล

จากคนเคยรักกัน

ฉันจึงเดินทางข้ามผ่านอดีต

ข้ามผ่านความทรงจำเก่าๆ

ที่ฉันต้องเดินทางเนิ่นนานเพื่อค้นหา

ปลายทาง.....ที่ไม่พบเธอ

แต่เหมือนว่าเดินผ่านยิ่งนานเท่าไร

เส้นทางมันไกลออกไปทุกที

ฉันต้องเดินทางอีกไกลแค่ไหน

ถึงจะลืมเรื่องราวของเรา

ไม่รู้ว่าแล้วไกลไหม

ต้องเดินทางอีกนานไหม

ถึงจะลืมเรื่องราวของเธอ

แค่หนีก็ยิ่งต้องเจอ

ภาพเธอเป็นเหมือนดังเงา

ติดตามเรื่อยไป ไม่รู้ว่านานไหม

ถึงจะลืม ลืมเธอสักที

หวังจะมีรักใหม่ หวังจะลืมรักของเธอ

หวังไว้ว่าใจที่มันอ่อนล้าไปทั้งใจ

จะกลับมาเหมือนเดิม

อยากลืมอดีตทุกอย่าง

อยากคิดว่าเธอคือเพื่อนคนนึง ที่ไม่เคยผูกพันใดๆ

มันคงทำให้ตัวเองมีความสุขมากขึ้น

เพราะรักโดยไม่หวังอะไร*